คำถามที่ผมตอบได้ยากคือ “คุณเก่งและถนัดอะไร?” ในใจผมตอบไม่ได้และปากมันอาจจะพูดคำตอบออกไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่คำตอบ…
เพราะคำตอบของผมมันจะกลายเป็นคำถามของผู้ที่ถามทันที “คุณอยากให้ผมทำอะไร?” ผมไม่ได้ต้องการที่จะกวน แต่ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ที่การที่ผมไม่อยากตอบ เพราะว่าคำตอบมันจะมัดตัวผมเอง และกำหนดความสามารถให้แคบจนดูเล็กลง
หากผมตอบไปว่า “ผมทำได้ทุกอย่างครับ” มันจะดูโอ้อวดและน่าหมั่นไส้ทันที (อาจจะคิดว่ามึงไปสร้างบ้านได้ไหม ทำได้ทุกอย่างที่ผมกล่าวถึงคือการทำงานในวิชาชีพของผมเอง)
ผมทำได้ทุกอย่าง ขอให้เป็นเรื่องที่ดี ถ้าเป็นเรื่องใหม่ ผมขอเวลาศึกษา ความสามารถหลายสิ่งในชีวิตของผม เกิดจากการเรียนรู้ด้วยตนเองเป็นส่วนใหญ่ โดยมากผมจะอ่านจากหนังสือและทำตาม เวลาที่ผมชอบคือช่วงดึกหลังเที่ยงคืน แต่ตอนนี้ทำแบบนี้ไม่ได้แล้วเนื่องจากเวลาตื่นนอนมันบังคับ ผมจะประเมินตนเองว่าวันนี้ผ่านไหม แพ้หรือชนะ (ส่วนใหญ่มักแพ้) การที่แพ้จะทำให้พรุ่งนี้เกิดการหาวิธีการมาแก้ปัญหา และนี่เป็นอีกเรื่องที่ทำให้ผมเริ่มทำเว็บไซต์ thaihow.com ขึ้นมา(ยังไม่เรียบร้อยเพราะความขี้เกียจและหมดแรง)
ผมยอมรับว่าผมเป็นเป็ด เรามักที่จะเปรียบคนที่ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่ดีซักอย่างว่าเป็นเป็ด อยากรู้ว่าทำไมลองไปสังเกตเป็ดดูครับ ในส่วนของผมเองนั้นการที่ผมทำได้ทุกอย่างแต่ผลงานที่ออกมานั้นก็ไม่รู้ได้ว่าดีแค่ไหน เพราะในมุมมองส่วนตัวแล้ว เราทุกคนมักจะเข้าข้างตนเองอยู่เสมอ คุณว่าจริงไหม?
ชีวิตคนเราไม่รู้ว่าจะได้เกิดมาเป็นมนุษย์ได้นานแค่ไหน ผมอยากรู้อะไรมากมาย ต้องเรียนรู้ไว้ก่อน กลัวแก่ตาย แล้วจะเสียใจ
หวังว่ามันคงจะเป็นแรงไฟบนเทียนเล็กๆที่ช่วยจุดประกายความคิด เวลาที่คิดว่าเราไม่มีค่าอะไรเลยทำอะไรไม่ดีซักอย่าง เป็ดไม่ใช่หงษ์ มันไม่ได้สวยงาม แต่ความคุ้มค่าของการมีชิวิตอยู่นั้นไม่ได้อยู่ที่ความสวยงามเช่นกัน มันอยู่ที่ความเป็นนักสู้ในตัวคุณเอง ขอให้สู้อย่างเต็มที่ถึงแม้จะแพ้แต่ชนะใจตัวเองก็พอ
